माझा विमान प्रवास - ६

मागे आपण सगळी तयारी पाहिली. आता आपण परदेशात जाईपर्यंतचा प्रवास पाहू यात.

विमानतळावर शक्यतो तीन तास आधी पोचावे. तिकीटावरची तारीख आणि वेळ नीट पाहाबी. कारण वेळ सलग चोवीस तासांची असते म्हणजे, 23 June 2007 रोजी 0100 वाजता म्हणजे 22 व 23 तारखेच्या रात्री एक वाजता. पण 23 June 2007 रोजी 1300 वाजता म्हणजे 23 June 2007 ला दुपारी एक वाजता.

गेल्यावर ट्रॉली घ्यावी, त्यावर सामान ठेवावे, आपणच ढकलावी, कारण पुढे आपल्यालाच ढकलावी लागते. passport, Air ticket ची पर्स जवळ बाहेर ठेवावी. दारात तिकीट दाखवून आत जावे. सर्व सामान X-Ray मशीन मध्ये द्यावे, पलीकडच्या बाजूने बाहेर आल्यावर कर्मचारी बॅगांना सिल करतात. तेथून Boarding pass च्या रांगेत उभे रहावे. तिथे तिकीट पाहून, सामानाचे वजन करतात, जास्तीचे काढायला लावतात, कोठे टाकायचे पंचाईत होते, म्हणून एखाद्या माणसाला आत तिकीट काढून न्यावे म्हणजे त्याच्याकडे परत देता येते. तेथील कर्मचारी पूर्ण सहकार्य करतात. हातातील बॅगांचे वजन सुद्धा चेक होते. तो अधिकारी , परदेशात आपण कोठे जानार आहोत, तिथला पत्ता विचारतो, तेव्हा आधीच एका कागदावर लिहून जवळ ठेवावा, कारण परदेशातील पत्ता आठवत नाही, पुढे पदेशातही तो कागद उपयोगी पडतो, कारण त्यावर फोन नंबरही असतो.नंतर आपल्याला Boarding Pass मिळतो, त्यावर Seat No., Flight No. असतो. नंतर Custom chech असते तिथे Camera दाखवावा. म्हणजे येताना त्यावर Duty पडत नाही. पुढे Immigration check मध्ये X-Ray हातातील सामान आणि आपल्याला सुद्धा त्यातून जावे लागते. त्या Metal Detector खाली महिलांना त्रास होतो, कारण बांगड्या, हेअर पिन वाजतात. अशावेळेस त्यांना बाजूला घेउन महिला पोलीस Hand detector ने चेक करतात. आत गेल्यावर आता मात्र कोणत्याही  परीस्थितीत बाहेर येता येत नाही.

आता विमानात प्रवेश. तिथे प्रथम First class, नंतर अपंगांना, नंतर मुलेबाळे असणार्‍यांना सोडतात. नंतर मागील नंबराप्रमाणे सोडतात, तेव्हा नीट ऐकून जावे. घाई करू नये.

विमानात गेल्यावर सीट नंबर पाहून बॅग वर ठेवावी, जवळ ठेवू नये. सर्व सूवना पाळाव्यात. विमानात सर्व मिळते, तेव्हा लाजू नये, जेवणात काय पाहिजे ते मागून घ्यावे. जेवढे पाहिजे तेवढे मिळते, त्यामुळे उपाशी राहू नये. एअर होस्टेस इंग्रजी बोलतात, पण न समजल्यास समजावून सांगतात. आपल्याला मिळेल याची वाट न पाहता, मागून घ्यावे. Cold-drink, चहा कॉफी, पाणी पाहिजे तेवढे मिळते. औषधे, गोळ्या सुद्धा मिळतात. शांतपणे, आनंदात प्रवास करावा.

विमान वर जाताना आणि खाली येताना पट्टा बांधावा. विमान थांबल्यावर घाई करू नये, नीट शिस्तीत बाहेर यावे. सामान घ्यायला विसरू नये.

बाहेर आल्यावर Immigration ला रांग लावावी. तिथे Passport दाखवावा लागतो, त्यावर शिक्का मारतात. Passport मात्र आठवणीने परत घ्यावा, नीट ठेवावा, यानंतर लागत नाही.

आता सामान घ्यायला जावे. जाताना ट्रॉली बरोबर घ्यावी. तिथे फिरत्या Conveyor वरून बॅगा येतात, जर गर्दीत बॅगा घ्यायला जमले नाही अणि पुढे गेली तर काळ्जी करण्याचे कारण नाही, गोल फिरून ती परत येते. नाहीतरी आपण खुणेला रूमाल बांधलेला असतोच. त्या बॅगा आणि हातातील सामान पुन्हा Custom मध्ये X-Ray साठी टाकावे लागते, तिथे आक्षेपार्ह वस्तू सापडल्यास बॅगा उघडायला लावतात, त्यावेळेस शांतपणे उघडायच्या, वाद करायचा नाही. जे फेकतात ते फेकू द्यायचे, मोह करायचा नाही. परदेशात सर्व नियमाप्रमाणे वागतात, भावनेला जागा नाही. तिथे आपले काहिही ऐकत नाहीत. नाहीतर सरकारी प्रक्रिया चालू होतात, ते आपल्याला जमत नाही. यानंतर सर्व पूर्ण होते, आपण बाहेर यायला हरकत नाही. बाहेर आपल्याला आपली माणसे भेटतात. मग खरा आनंद होतो, आपल्याला आणि आपल्या माणसांना. परदेशातील सुख विमानतळापासून सुरू होते. साहजीकच भारताच्या वतावरणाची तुलना सुरू होते.

पण जर कोणी भेटले नाहीतर घाबरून जावू नये, फोन करावा. जर जमत नसेल तर कोणालाही एखादा डॉलर दिल्यास तो फोन लावून देतो. न जमल्यास विमानतळावरच टॅक्सी बुक करून जावे. परदेशात अजिबात फसवणूक होत नाही, हि गोष्ट कायम लक्षात ठेवा.

सातव्या भागात- परदेशात कसे रहावे, आणि येतानाचा प्रवास. परदेशात आनंद घ्या, भरपूर फोटो काढा.

Dilip Khapre

No comments: